12112108_10205027492707399_867601073230455576_n

Over De mensen die achterbleven

“Martijn Neggers observeert scherp. Hij is een realist die zichzelf geen greintje valse hoop gunt.” – Jasper Mikkers, oud-stadsdichter Tilburg

“Maar dat Neggers uit die aardse drek een van de meest fonkelende romans van dit jaar wist te trekken, is een wereldprestatie.” – Casper Sikkema, Nieuwe Revu

“Neggers krijgt bonuspunten voor de overgave waarmee hij Brabantse lulligheid omarmt” – Katja de Bruin, VPRO Boeken

“Voor sommige voetballers ga je naar het stadion, voor sommige schrijvers ga je naar de boekhandel. Voor Martijn Neggers bijvoorbeeld.” – Ronald Giphart

“dat heeft zowel een hilarische als sombere roman opgeleverd, die tot nadenken over je eigen leven uitnodigt.” – Britta Koopen, Eindhovens Dagblad

“Herkenbaar, scherp en gewoon heel erg leuk!” – William Remmers, boekhandel Adr. Heinen.

“De mensen die achterbleven voet niets toe aan de Nederlandse literatuur”- Sonja de Jong, Haarlems Dagblad

2-550x309

Friday en Weghorst, de Suske en Wiske van de eredivisie

Als ik Fred Fridays naam hoor, denk ik aan een tekenfilmserie waar Fred met zijn handlanger op zoek gaat naar bandieten die banken overvallen en treinstations opblazen. Zijn partner in crime is een zwijgzaam type (liefst met baard, sigaar en cowboyhoed), Fred Friday juist de komische noot van het verhaal. Elke keer als ik de commentator Fred Friday hoor zeggen, begint er een vrolijk muziekje in mijn hoofd te spelen. Ik zie Fred en zijn kameraad op een paard springen en in volle galop achter een groepje rennende boeven aanrijden

Lees hier de hele column op VICE Sports

Schermafbeelding 2016-08-17 om 12.27.56

Walhalla van kastjes en cosplays

Voor Nieuwe Revu was ik samen met de even onnavolgbare als legendarisch geworden Alexander Schippers op Campzone, de grootste gamercamping van de wereld. Van een afstandje stond een man van zeventig met kinderlijk ongeloof en enthousiasme de boel in de gaten te houden. Lees hier het hele artikel.

Als ik het goed begrijp: computervirussen zijn niet de enige virussen die hier overgedragen worden? Weer lacht Erwin vrolijk. In zijn eigen hoofd staan er nu vierhonderd kleine Erwins te juichen: gamers worden eindelijk eens niet geassocieerd met shopping mall shootings, met hersenbloedingen van het te lang naar het scherm staren of met gameverslavingen, maar gewoon eens met menselijke dingen als neuken en soa’s.
‘Daar kan ik geen uitspraken over doen,’ zegt hij glimlachend.

kostas-lamprou(willem-ii)(06-08-2016)

De tranen van Kostas Lamprou

Voor VICE Sports schrijf ik voortaan elke maandag over het theater achter het Nederlands voetbal. In mijn eerste week werd ik meteen op mijn wenken bediend. Een column over Kostas Lamprou: lees het hele verhaal hier.

Kostas Lamprou is een speler waar je als neutrale kijker van denkt: ach, jongen toch, laat je toch niet zo op de huid zitten en stop er toch mee. Begin een winkeltje in stropdassen of een bedrijfje dat laminaatvloeren legt. Ga desnoods gewoon lekker kleding verkopen bij een H&M, maar doe jezelf dit in hemelsnaam niet meer aan. 

Schermafbeelding 2016-07-13 om 10.50.33

UnsTopPable Beatz in Arkel

Voor de Nieuwe Revu ging ik samen met Alexander Schippers – u weet wel, Neerlands beste persfotograaf –  naar Arkel, waar allerlei mannetjes hun verbouwde auto lieten zien en horen. Het regende. Het was koud. We kregen het, kortom, weer eens ouderwets niet kado. Lees hier het hele verhaal.

Op het moment dat ik aankom in Arkel wordt het dorp al urenlang geteisterd door harde slagregens. Af en toe lijkt het een beetje droog te worden, maar dan ineens pakken alle wolken zich weer samen en begint het hele verhaal opnieuw. Ideaal weer om binnen te blijven. Laat ik dat anders formuleren: ideaal weer om überhaupt niet in Arkel te zijn. Anderzijds: misschien is elk weer wel ideaal weer om überhaupt niet in Arkel te zijn.

Het dorpje ligt verscholen in het niemandsland tussen Gorinchem en Geldermalsen – op zichzelf natuurlijk al niet al te enerverende gemeentes, maar bruisende megapolen vergeleken met het tussengelegen Arkel. Het dorpje telt 3600 inwoners, die allemaal in een alles opzuigende rust en stilte de tijd zijn werk laten doen, in een kabbelend stroompje richting de dood. In Arkel is niets. Af en toe een regenbui, vooruit. En af en toe een autotuning-bijeenkomst bij de plaatselijke autogarage Auto+. De garage doet niet alleen aan autoradio’s, maar ook aan Extreme Car Audio, en dat klinkt precies zoals het is: geluidssystemen in auto’s bouwen, die in een kleine bioscoopzaal niet zouden misstaan.

5782addec461880d698b4599

Cristiano en Frank – een tragediestuk

Voor VICE Sports schreef ik een verhaal over Frank Snoeks en Cristiano Ronaldo (en de mot). Hier is het volledige verhaal te lezen.

Het is een heel kort filmfragmentje. Elf seconden. We kijken naar een wandelende Cristiano Ronaldo die met afgezakte sokken en een tot in zijn liezen opgerolde korte broek het veld van Real Madrid verlaat. Het is stil op de training. Een mooie warme, droge dag. Op de achtergrond hoor je een paar mensen zachtjes met elkaar praten. Zachtjes klinkt nog net het geratel van fotocamera’s en rechts in beeld wordt een positiespelletje afgewerkt. Ronaldo loopt met zijn gezicht naar de grond gericht. In het begin loopt hij met een verzorger mee, maar elke stap neemt de man meer afstand van de Portugees. Ronaldo loopt alleen. Niemand bemoeit zich ermee, maar de teleurstelling druipt van elke stap uit zijn voetbalschoenen. Zwijgend loopt hij het veld af, zwijgend stapt hij in de douche in de kleedkamer. Zwijgend masseert de fysiotherapeut die dag zijn dijbenen. Pas in de gang op weg naar de parkeerplaats komt hij Zinedine Zidane tegen.

13633487_10208694237146186_1866289661_o

Tot de laatste snik soldaat

Voor de Nieuwe Revu ging ik samen met de nog altijd schier-onevenaarbare Alexander Schippers naar het Malieveld in Den Haag. Er was vermaak voor kinderen, er was een videoverbinding met Jeanine Hennis en er was een orkest. Feestgedruis, godbetert. Lees hier het hele artikel.

Weer iets verderop staat een groepje mannen naar elkaar te roepen en luidkeels lachend elkaar in dezelfde shirtjes op de schouders te slaan. Het heeft iets lulligs. Alsof ze samen op zomervakantie zijn geweest. Er komt nog een andere man aanlopen, ook in zo’n shirtje. Hij wordt met veel testosteron ontvangen.
‘Hee lilleke pisnicht van me!’ roept er een.
‘Hee, Petje! Petje! Heeuuuu!!! Petje!
Ik loop wat dichterbij om te kijken wat er op het shirt staat. Het ziet eruit als een shirt dat studenten of tieners laten maken als ze samen op vakantie gaan. ‘Blanes 2004 – moeder houdt uw soa’s thuis,’ ‘Blankenberge 2001 – beffen in Blankenberge’. En, nou ja, in dit geval dan ‘Sarajevo 1995 – Heeuuuu! Petje!’ 

Geen oudere berichten.